Przedstawiam tezy mojego listopadowego komentarza (e-gap, 14.11.2007), bo ciągle są aktualne, zwłaszcza w wyniku ogłoszonej decyzji rządu o przystąpieniu do reformy KRUS.

Jerzy Hausner (ur. 6 października 1949 w Świnoujściu) – polski polityk i ekonomista. W latach 2001-2005 poseł na Sejm RP. Absolwent I Publicznego Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Opolu z roku 1967. Ukończył Akademię Ekonomiczną w Krakowie, następnie wieloletni pracownik tej uczelni; w 1994 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych, specjalizuje się w ekonomii politycznej oraz gospodarce i administracji publicznej.

Parę miesięcy temu w jednym wcześniejszych moich komentarzy napisałem, że jeżeli „nic nie robią, to nie znaczy, że nic się nie dzieje". Polemizowałem z dosyć często wygłaszaną tezą, że co prawda obecny rząd w polityce gospodarczej niczego nie czyni, ale tym samym nie szkodzi. Dowodziłem, że zaniechanie szkodzi, tyle że skutki ujawnią się później.

Było kwestią czasu, kiedy do akcji protestacyjnej ruszą kolejarze i zagrożą strajkiem paraliżującym kolej. W minionym tygodniu tylko pogrożono, blokując na parę godzin ruch pociągów w Krakowie i Kutnie, ale w tym ostrzeżenie ma być ostrzejsze.

Przewodniczyłem Trójstronnej Komisji do spraw Społeczno-Gospodarczych w latach 2001-2005. Uchodziłem za „człowieka dialogu”, osobę, która nawet nadmiernie koncentrowała się na rozmawianiu kosztem rozwiązywania. Zapronowałem w 2003 r.

Profesor Religa przedłożył rządowi i uzyskał zgodę na podjęcie działań restrukturyzacyjnych wobec zadłużonych szpitali. Przyjęta przez rząd uchwała przewiduje działania doraźne (w istocie dodatkowe dotacje), jak i zmiany systemowe, będące faktycznie powrotem do moich propozycje sprzed paru lat.

Nie spodziewałem się, że tak szybko przyjdzie mi wrócić do sprawy finansowania opieki zdrowotnej. Sprawiło to orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego kwestionujące przepis, który ograniczał ściągalność długów publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Natychmiast ruszyły nakazy i zajęcia komornicze.

Dziś przedstawiam Wam mój schemat pięciu kroków, prowadzących członków sekt do totalnego zniewolenia przez ich zwierzchników.

W życiu publicznym czy w gospodarce rzadko kiedy ruch jest jednostronny. Zazwyczaj działania zorientowane na jakiś cel, są jakoś neutralizowane przez działania przeciwne. 

Dzisiaj chciałby Wam napisać o bezsilności. Człowiek bezsilny traci wpływ na swój los. Staje się bierny wobec codziennych wydarzeń. Żyje w przekonaniu, że nie ma na nic wpływu. Ani na bieżące wydarzenia, ani nawet na swój własny los.